SEN

Kaderin ve insanların gözünden düştüğümde, 
Oturup ağladığımda kimsesiz halime tek başıma; 
Boş feryatlarımla haykırdığımda sağır göklere, 
Dönüp kendime bakarak,yandığımda alın yazıma; 
Özenip, ümitten yana benden zengin olan birine, 
Ona benzeseydim dediğimde, dostlarım olsaydı onun gibi; 
Falanın hünerine heveslendiğimde, filanın bilgisine, 
En çok ne varsa bende, en az onu istediğimde sanki; 
Bir yandan, böyle düşünüyorum diye küçümserken kendimi, 
Sen geliverirsin aklıma ve tüm varlığın o anda; 
Şafakta, somurtkan topraktan yükselen tarla kuşu gibi, 
İlahiler söylemeye başlar Tanrı katı eşiğinde. 
Senin tatlı aşkınla öyle bir servete kavuşurum ki, 
Kim ne derse desin, krallarla bile değişmem yerimi. 

William SHAKESPEARE