Yalnızca yolcuların ve uzaktan gelen müzik sesinin sessizliğini yırttığı sakin bir eylül akşamında andım adını yeniden. Gideli çok olmuştu yüreğimden, öyle kırık öyle yalnız ve öyle çaresiz kalmıştım.
Sessiz yük trenlerinin arasından yükselen şehrin ışıklarına inat aynı adın gibi yüreğime yeniden yükseliyordu ay. Belki mecalsizlik belki umutsuzluk ya da sensizliğin yüreğimde yarattığı kor alevi.
Bütün bunların arasında gelde doğ yeniden hayata ,gelde büyü yeniden, büyüt...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder