Babamın Kalemi

Sen bilmezsin. Ben okuduklarının hepsini -okumadıklarını da- babamdan aldığım kalemle yazıyorum.

Zeki Müren çalıyor. "Ah bu şarkıların gözü kör olsun" ve bu sefer rakı yok, çay var sadece. Olsun. Çay candır. Yılın bu zamanlarında şehirde rakı bulmak zor hatta imkansız.

Hah! Zeki Müren diyordum. "Aklımda kalmazdı elin gözlerin/ ah bu şarkıların gözü kör olsun" sözleri böyle. Doğru da. Öyle çok şarkı yok aslında seni hatırlatan bir elin parmaklarına varmaz saymak istesem ama biri var ki yalnızca sen.

Hani deliyim ya ben kendi kendime konuşuyorum. Bu sıra arttı sanki ne konuştuğumu da unutuyorum bazen. Doktora gitmeli miyim cidden?

Mürekkebi bitiyor kalemin yeniden doldurmaya üşeniyorum. Bir de şimdi bütün parmaklarım mürekkep olacak,sevmiyorum.  Boya yıkayınca gitmiyor sonra birden bire kayboluyor. Tıpkı..