özlemek

Ne kadar zor biliyor musun "seni özledim" yazmak! Yokluğun korku filmi tadında rüyalardan uyanmak gibi. Sen yokken çıkamıyorum evden. Hatta sen gittiğinden beridir ilk defa bugün markete gitmek dışında evden çıktım sanırım. Her şey aynı. Sabah uyanıyorum bakıyorum sen yoksun gece sensiz uyuyorum. Hasta olup kıvrandığımda bile sesini duymak için yazdıklarını okumak için kalktım yerimden.

Hayır "seni özledim" demeyeceğim. Bugün buluşacaktık belki; uyuyacaktık, sinemaya gidecektik, fotoğraflarını çekecektim sonra tek tek bakıp birini seçecektim en güzeli bu demek için. Bugün uzaksın benden. Sonuna kadar okuyamadığım kitaplar kadar uzaksın.

Gün batarken gölgen vursa duvarlarıma. Alıp götürse beni senin olduğun şehirlere. Aynı şarkılar çalmasa kulağımda. Bir gün sabah gelişine uyansam yine. Heyecanla camda beklesem seni.

Senin şehrinde senden uzakta bir adamım ben. Yüzüne, sesine, kokuna hasret. Hayır, özledim yazmayacağım.

Geberiyorum özlemekten.